Biografie

profile

Nick is opgegroeid in het zwembad. Als vierjarige ging hij al met zijn stiefvader mee naar de waterpolo. Hij was jeugdtrainer bij Vivax in Oegstgeest. Zwembad Poelmeer is de plek waar het allemaal begon. Nick wilde de beste waterpoloër van Nederland worden, maar het liep allemaal iets anders…

Sportief is hij altijd al geweest. Voetbal, tennis en waterpolo deed hij allemaal tegelijk. Vooral voetbal vond Nick altijd leuk, dat kan ook niet anders met een vader die voorzitter is van Topklasser Rijnsburgse Boys. Tot het moment dat hij steeds vaker ziek thuis kwam na een training of wedstrijd. Altijd niezen en rode ogen waren aanleiding om de huisarts eens te bezoeken. Hij bleek allergisch te zijn voor gras. Voetballen mocht en kon hij daarom niet meer en Real Madrid schijnt dat nog steeds erg jammer te vinden. Een groot voetballer voor de toekomst ging verloren.

Waterpolo, daar ging hij zich steeds meer mee bezig houden. Nick bleek getalenteerd en kwam al snel in de selectieteams bij de jeugd van Vivax terecht. Hij werd geselecteerd voor het regionale waterpoloteam van kring Gouwe Rijnstreek en werd met dit team op zijn elfde Nederlands Kampioen bij de pupillen.

Het enige wat nog ontbrak was zwemsnelheid. Daarom meldde hij zich aan bij de Columbiaan in Voorhout voor zwemtrainingen. Met grote stappen en veel plezier ging zijn snelheid vooruit en al snel stapte hij over naar LZ1886 in Leiden waar meer trainingsmogelijkheden waren onder leiding van Gerard Meurs. Ondertussen ging hij hier ook waterpoloën, wel zo handig.

Op zijn vijftiende kreeg hij in één week twee uitnodigingen van de KNZB. Eén voor Jong Oranje waterpolo en één voor de kernploeg Junioren wedstrijdzwemmen. Er moesten keuzes gemaakt worden. Beiden naast elkaar doen zou teveel zijn. Uiteindelijk koos Nick voor zwemmen. De kans om naar de Olympische Spelen te gaan met zwemmen leek groter dan met waterpolo. Dat gaf de doorslag.

Tientallen Nederlandse titels bij de junioren verder brak er een belangrijke periode aan. Kwalificatie voor de Europese Jeugd Kampioenschappen. Op z’n zeventiende plaatste hij zich voor de EJK, gehouden in Lissabon. Op de 50 rugslag won hij brons. De eerste internationale medaille was binnen! Een jaar later, dezelfde kampioenschappen, ditmaal in Budapest. Het liep niet zo succesvol als in Lissabon, met een vierde en twee vijfde plaatsen.

In de zomer van 2005 stapte Nick van LZ1886 naar het Xlence Swimteam van Fedor Hes in Amsterdam. In dit team zwommen onder andere Marleen Veldhuis, Johan Kenkhuis en Bas van Velthoven. De samenwerking met Fedor bleek succesvol. Hij plaatste zich voor het EK, weer in Budapest. Met een twaalfde plaatst en een Nationaal record was dit een mooi debuut bij de senioren. In de winter van 2006 werd Hes echter ontslagen en ging Nick verder bij NZA onder leiding van Martin Truijens.

Ook deze samenwerking is tot op heden nog steeds succesvol. In eerste instantie werd de WK in Melbourne gemist. Toch putte hij inspiratie uit de sportieve teleurstelling en imponeerde bij de NK 2007 in Amsterdam met het zwemmen van Olympische limieten. Hij werd tevens de eerste Nederlander die de twee minuten barrière nam op de 200 rugslag. Verschillende EK’s, WK’s en zelfs de Olympische Spelen van Beijing staan nu op de palmares van de rugslagzwemmer. ‘Beijing’ was een ervaring op zich en sportief gezien niet het allerbeste toernooi voor Driebergen, die echter in het na-olympische jaar bij de WK in Rome van zich deed spreken met halve finales op de 100 en 200 meter rugslag. Bovendien was hij in de Nederlandse ploeg topscorer met 5 NR’s.

In 2010 bereikte de zesvoudige Nederlands recordhouder bij de EK steeds de finales op zijn specialiteit. Boedapest werd bekroond met brons op de 4×100 wissel en in Eindhoven was er persoonlijk brons op de 50 meter rugslag. De Wereldkampioenschappen in Sjanghai 2011 verliepen succesvol door de finale te halen op de 4×100 meter wisselslag estafette (vijfde). Het Olympisch jaar 2012 was voor Nick uiteraard erg bijzonder. In topvorm verscheen hij aan de start in Londen op de 100 en 200 meter rugslag en wederom de 4×100 meter wisselslag estafette. Persoonlijke Olympische finales werden nog gemist. Op de 100 meter kwam Nick achthonderdste tekort en op de 200 meter tweehonderdste. Wat een kans was dat! De finale werd wel bereikt met de estafette en leverde een mooie zevende plaats op.

In november 2012 kondigde Nick zijn afscheid aan. De maatschappelijke carrière kreeg nu een kans en hij kan terugkijken op een hele mooie zwemcarrière. Hij wil zijn studie aan de Johan Cruijff University afronden en daarnaast is hij werkzaam als sportcolumnist bij het Leidsch Dagblad.