Column Leidsch Dagblad

Dolf de Bouwer

16 december, 2013

Soms zit hij in zo’n rokerig shag-hok. ‘s Ochtends om half zeven op de zaak voor een bak lauwe koffie met melkpoeder. Er hangen posters van Tatjana uit 1994 aan de muur. Hij vraagt zich af wat hij hier in hemelsnaam aan het doen is. Waarom is die verdomde sportwereld soms zo oneerlijk?

Dolf van der Wal heeft zich afgelopen weekend gekwalificeerd voor de Olympische Winterspelen, begin volgend jaar in Sochi. Dolf is de beste mannelijke Nederlandse snowboarder die er is. Grabs, spins, slides en stalls, hij draait er z’n hand niet voor om. Het liefst zou hij de hele dag in de sneeuw staan, net zoals zijn concurrenten doen. Paar trucjes oefenen, chickies checken (snelle jongens hoor, die snowboarders), Wiener Schnitzeltje bestellen en weer de halfpipe op.

Maar in plaats van hard werken op de halfpipe, is Dolf de hele dag bezig met ander soort pijpen. Regenpijpen, afvoerpijpen, gaspijpen, rioolpijpen en CV-pijpen. Gek wordt hij ervan. Hij is dus een Olympische sporter, maar toen NOC*NSF de geldkraan dichtdraaide was hij genoodzaakt te werken in de bouw. Geen A-status meer. Drie dagen per week. Drie dagen per week die hij liever zou besteden aan trainingsarbeid en de rust daar omheen. In plaats daarvan moet hij zijn knieën en rug naar de mallemoeren helpen om zijn sport te kunnen bekostigen. Hij heeft het er voor over, maar hij heeft eigenlijk ook geen andere keuze.

Dolf krijgt een sms’je binnen. Hij hoopt dat het van z’n trainer is met het verlossende woord dat hij zich weer volledig mag toeleggen op het snowboarden. In plaats daarvan was het sms’je van zijn collega met een foto van de bilnaad van een andere collega. Lachen joh, denk hij. Ik wil gewoon sporten. Toch is het tekenend voor de mentaliteit van een topsporter die een droom heeft. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het zoals het gaat. Er leiden meer wegen naar Rome. Maar dit is duidelijk niet de meest optimale.

Eigenlijk had hij ook wel op een telefoontje van het PowNews gehoopt. In gesprek met de sjeik. Hij zou zijn naam veranderen om niet meer in de bouw te hoeven werken. Hij zou zijn vrouwelijke supporters laten weigeren om niet meer in de bouw te hoeven werken. Hij zou zelfs van vriendin veranderen als de sjeik dat wenste. Als hij maar nooit meer als bouwvakker door het leven hoefde te gaan. Geen eer aan te behalen natuurlijk.

Nu hij naar Sochi mag zal hij vast weer een inkomen krijgen. Terwijl dat juist het punt waar financiers makkelijker te vinden zijn. Een financiële tegemoetkoming is vooral vlak vóór je topprestaties neerzet gewenst. Maar één ding weet Dolf nu zeker.

Voorlopig geen koffie met melkpoeder meer.

20131216-103253.jpg