In de media

Als roeier naar Rio

6 oktober, 2014

Voor het Topsport Amsterdam magazine zal ik ieder kwartaal een wedstrijd bezoeken en mijn licht erover laten schijnen. Deze keer: het WK roeien op de Bosbaan.

Zó klaar was ik er mee. Studeren, negen jaar lang heb ik het gedaan. Nu ik het papiertje binnen heb, wil ik eigenlijk nog maar één ding. Opnieuw studeren.

Niet om nog slimmer te worden. Niet omdat ik er tegenop zie om te gaan werken en ook niet omdat ik mijn oude opleiding niet leuk vond. De enige, en meteen ook de belangrijkste reden; ik heb het WK roeien op de Bosbaan bezocht. Wat een wereldsport is dat en wat een geweldig evenement was dat. Fantastisch dat Amsterdam zich zo heeft ingezet om een dergelijk evenement binnen te halen. Zakenmannen, atleten, vrijwilligers, sponsoren en leden van het koningshuis; alles liep rustig door elkaar heen. Maar er was één groep in een grote meerderheid, namelijk de studenten.

Studenten studeren, studenten drinken bier en studenten roeien (in willekeurige volgorde). Ik wil dat ook weer. Gezellig met je vrienden van je studentenroeivereniging in de regen naar roeiers kijken die écht goed zijn. Zo goed dat je diep van binnen weet dat jij dat niveau nooit zal halen. Roeiers waar van studeren eigenlijk weinig terecht komt omdat ze dertien keer zoveel trainen als jij. Roeiers waarvan bieren drinken ook eigenlijk weinig terecht komt vanwege dezelfde reden. Slechts één avond per jaar zijn ze hierin stukken beter dan jij… De laatste avond na een WK. Op het eindfeest stijgen ze boven zichzelf uit.

Van de Nederlandse roeiers werd qua prestaties meer verwacht, daar moeten we eerlijk over zijn. Met ‘slechts’ één gouden medaille, op een niet-Olympisch nummer notabene, lijkt het twee jaar voor Rio de Janeiro een heel lastig verhaal te worden. Was het de druk? Presteren op een WK in eigen land is heel lastig, maar kan ook juist vleugels geven. Je ouders komen kijken, je buurvrouw ziet je live op tv, de rollator van je oma blijft in de modder klemzitten. Allemaal zaken waar je mee bezig kunt zijn, maar niet mee bezig moet zijn. Het zal volgend jaar echt beter moeten om een rol van betekenis te spelen tijdens de Spelen.

Voor toeschouwers moet het WK ook een hele belevenis geweest zijn. Ik zag mensen binnenkomen met witte schoenen en vertrekken met zwarte schoenen. De Bosbaan was door de regenbuien af en toe een grote modderpoel. Niemand die daar verder moeilijk over deed. Wat een fijn publiek! Datzelfde publiek ziet normaal gesproken slechts tweehonderd meter van een race. De organisatie had hiervoor de perfecte oplossing; een rijdende tribune. Zonder vertraging bracht de trein je naar de start om vervolgens de gehele race mee te rijden met de roeiers.

Na het WK wist ik het zeker. Door het publiek, door de sfeer, door de roeiverenigingen, doordat ik nieuwe schoenen moest kopen, door de matige prestaties en door een noviteit als de rijdende tribune; ik wil als studerende roeier naar Rio.

Roel Braas, ik ben jaloers op je.

Nick Driebergen

Roeien publiek

 

 

 

 

 

 

Een gratis exemplaar van het magazine ontvangen? Bestel ‘m hier http://www.topsportamsterdam.nl/content/topsport-amsterdam-magazine-0