Divers

De vloek van de TalentFanny

23 december, 2014

Voor het Topsport Amsterdam magazine zal ik ieder kwartaal een evenement bezoeken en mijn licht erover laten schijnen. Deze keer: de sportverkiezingen van Amsterdam.

Vlak voor ik naar het Olympisch Stadion verkaste, keek ik Fanny nog even diep in de ogen. Al zeven jaar staat ze daar, midden in de woonkamer, zodat iedereen die binnenkomt er wel naar moét kijken. In een ver verleden, december 2007, won ik zelf een Fanny als sporttalent van Amsterdam. Nu, zeven jaar later, heb ik die status nooit echt waar kunnen maken.

Elk jaar staat het rood omcirkeld in mijn agenda. De Amsterdamse sportverkiezingen op maandag. Sporters die normaal naar zweet stinken en onder de bagger zitten, worden bij dit soort bijeenkomsten omgetoverd tot topmodellen. Judoka’s voelen zich er echter ongemakkelijk omdat ze geen band mogen gebruiken om hun smoking vast te maken. Honkballers voelen zich opgelaten omdat kauwgom kauwen bij dit soort gelegenheden ongepast is en zwemmers denken voor joker te lopen omdat hun broek maat S heeft en het jasje maat XXL vanwege te brede schouders. Het gewone volk dat er rondloopt voelt zich op hún beurt weer opgelaten omdat zij stiekem jaloers zijn op de prestaties van de sporters. Die prestaties waren ook dit jaar niet misselijk, met uiteindelijk terechte winnaars. Bij één van die winnaars zou ik graag even willen stilstaan.

Ilse Paulis won dit jaar de Fanny voor het grootste sporttalent van Amsterdam. Ilse roeit, is slim, heeft geweldige benen en werd dit jaar wereldkampioene. Natuurlijk was ze blij dat zij tot het grootste talent van de grootste sportstad van Nederland werd verkozen. En ja, ze wil heel graag naar de Olympische Spelen en daar goud winnen. Maar er lijkt een vloek te heersen over de TalentFanny.

Een indrukwekkende lijst met sporters ging haar al voor. Urby Emanuelson? Bankzitter bij AS Roma. Igor Sijsling? Exact nul ATP titels. Rafael van der Vaart? Bungelt ergens onderaan in de Bundesliga met HSV en heeft vooral ruzie met Sylvie. Ikzelf? Grijs en gestopt. Ze hebben mooie prestaties geleverd hoor. Maar het totaal aantal Olympische titels van alle sporttalenten bij elkaar? Nul. Ik weet zeker dat ook bij Urby, Igor en Rafael het beeld pontificaal in de woonkamer staat. De vloek van de TalentFanny dus.

Kijk, Ilse. Ellen Hoog won nooit een TalentFanny, maar is al tweemaal Olympisch kampioene én werd dit jaar verkozen tot sportvrouw van Amsterdam. Jij denkt dat dit toeval is? Femke Heemskerk. Sportvrouw van Amsterdam en Olympisch kampioene. Nicolien Sauerbreij. Sportvrouw van Amsterdam en Olympisch kampioene. Zij wonnen nooit de TalentFanny hoor. Het gaat mij wat ver om de Fanny terug te geven. Het is een prijs waar je bijzonder trots op mag zijn. Mij gaat het er vooral om dat jij wél Olympisch goud pakt, ondanks de vloek. Ik stel daarom voor dat je het beeldje elke dag eens goed schoon poetst. Verzorg het alsof het je eigen kind is. Knuffel het! Geef het zo nu en dan zelfs een kusje. Behandel het met liefde. Die vloek moet eraf. Ik heb eens rond gebeld, maar jouw voorgangers hebben dit nagelaten. Schandalig eigenlijk. Aan jou de taak om jouw opvolgers te laten zien dat je ook mét een TalentFanny de Spelen kunt winnen.

Als je straks in Rio goud wint, denk dan nog even aan mij en besef dat ik een behoorlijk aandeel in jouw succes heb gehad.

Geen dank, Ilse.

IMG_1142.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gratis exemplaar van het magazine? Bestel hem hier: http://www.topsportamsterdam.nl/content/topsport-amsterdam-magazine-0 Lees verder »

In de media

Als roeier naar Rio

6 oktober, 2014

Voor het Topsport Amsterdam magazine zal ik ieder kwartaal een wedstrijd bezoeken en mijn licht erover laten schijnen. Deze keer: het WK roeien op de Bosbaan.

Zó klaar was ik er mee. Studeren, negen jaar lang heb ik het gedaan. Nu ik het papiertje binnen heb, wil ik eigenlijk nog maar één ding. Opnieuw studeren.

Niet om nog slimmer te worden. Niet omdat ik er tegenop zie om te gaan werken en ook niet omdat ik mijn oude opleiding niet leuk vond. De enige, en meteen ook de belangrijkste reden; ik heb het WK roeien op de Bosbaan bezocht. Wat een wereldsport is dat en wat een geweldig evenement was dat. Fantastisch dat Amsterdam zich zo heeft ingezet om een dergelijk evenement binnen te halen. Zakenmannen, atleten, vrijwilligers, sponsoren en leden van het koningshuis; alles liep rustig door elkaar heen. Maar er was één groep in een grote meerderheid, namelijk de studenten.

Studenten studeren, studenten drinken bier en studenten roeien (in willekeurige volgorde). Ik wil dat ook weer. Gezellig met je vrienden van je studentenroeivereniging in de regen naar roeiers kijken die écht goed zijn. Zo goed dat je diep van binnen weet dat jij dat niveau nooit zal halen. Roeiers waar van studeren eigenlijk weinig terecht komt omdat ze dertien keer zoveel trainen als jij. Roeiers waarvan bieren drinken ook eigenlijk weinig terecht komt vanwege dezelfde reden. Slechts één avond per jaar zijn ze hierin stukken beter dan jij… De laatste avond na een WK. Op het eindfeest stijgen ze boven zichzelf uit.

Van de Nederlandse roeiers werd qua prestaties meer verwacht, daar moeten we eerlijk over zijn. Met ‘slechts’ één gouden medaille, op een niet-Olympisch nummer notabene, lijkt het twee jaar voor Rio de Janeiro een heel lastig verhaal te worden. Was het de druk? Presteren op een WK in eigen land is heel lastig, maar kan ook juist vleugels geven. Je ouders komen kijken, je buurvrouw ziet je live op tv, de rollator van je oma blijft in de modder klemzitten. Allemaal zaken waar je mee bezig kunt zijn, maar niet mee bezig moet zijn. Het zal volgend jaar echt beter moeten om een rol van betekenis te spelen tijdens de Spelen.

Voor toeschouwers moet het WK ook een hele belevenis geweest zijn. Ik zag mensen binnenkomen met witte schoenen en vertrekken met zwarte schoenen. De Bosbaan was door de regenbuien af en toe een grote modderpoel. Niemand die daar verder moeilijk over deed. Wat een fijn publiek! Datzelfde publiek ziet normaal gesproken slechts tweehonderd meter van een race. De organisatie had hiervoor de perfecte oplossing; een rijdende tribune. Zonder vertraging bracht de trein je naar de start om vervolgens de gehele race mee te rijden met de roeiers.

Na het WK wist ik het zeker. Door het publiek, door de sfeer, door de roeiverenigingen, doordat ik nieuwe schoenen moest kopen, door de matige prestaties en door een noviteit als de rijdende tribune; ik wil als studerende roeier naar Rio.

Roel Braas, ik ben jaloers op je.

Nick Driebergen

Roeien publiek

 

 

 

 

 

 

Een gratis exemplaar van het magazine ontvangen? Bestel ‘m hier http://www.topsportamsterdam.nl/content/topsport-amsterdam-magazine-0

Divers

Amsterdam Sevens

21 juni, 2014

Voor het Topsport Amsterdam magazine zal ik ieder kwartaal een wedstrijd bezoeken en mijn licht erover laten schijnen. Deze keer: De Amsterdam Sevens.

Op weg naar huis kon ik wel janken. Ik had ’s avonds nog een feestje, maar heb die mooi gecanceld. Alles bleek voor niets geweest. Mijn pletterpet. Het Bavaria jurkje van mijn vriendin. Mijn enorme oranje bril en al die andere oranje feestartikelen. Wat liep ik daar voor joker.

Onze Dutch Sevens Ladies presteerden tijdens de Amsterdam Sevens minder goed dan iedereen verwachtte. Het gat met de wereldtop is nog groot, maar zeker niet onoverbrugbaar. Met nog zo’n twee jaar te gaan tot de Olympische Spelen van Rio de Janeiro zal er echter nog een flinke stap genomen moeten worden. Wedstrijden tegen Canada, Brazilië en Engeland zijn daarom mega belangrijk. Zwaar op je kloten krijgen, letterlijk en figuurlijk je wonden likken en weer doorgaan. Zonder dieptepunten geen hoogtepunten.

Had dan ook lekker op zaterdag gegaan, Nick. Toen wonnen ze tenminste alles. Op vrijdag bleken de tegenstanders gewoonweg te goed. Sneller, slimmer, feller en sterker. Dat was wel even slikken. Misschien waren mijn verwachtingen gewoon te hoog. Ik dacht de ‘we’ wel even zouden winnen. Je kunt geen krant meer openslaan tegenwoordig of je komt wel weer één van onze rugbydames tegen. Ze zijn hot. Sterke persoonlijkheden, goed management, een belangrijke sponsor en veel talent. Het toernooi zelf werd overigens voortreffelijk georganiseerd. De zon werkte mee en de tribunes zaten vol. Een toernooi met een historie en waarde voor de stad Amsterdam.

Sport is mooi, maar per definitie oneerlijk. Zo lang draaien onze dames nog niet een fulltime programma, terwijl in veel andere landen rugby één van de belangrijkste sporten is. Ik zie een vrouw in het Russische team, terwijl ik weet dat ze eigenlijk geen vrouw is. Onmogelijk. Ik zie een Braziliaanse met een betere passeerbeweging dan Ronaldinho. Om nog maar te zwijgen over de Amerikaanse dames. Met pijn in het hart moet ik concluderen dat onze Nederlandse vrouwen te mooi zijn. Stuk voor stuk topmodellen. Dat kun je hen overigens niet verwijten. Toch stel ik voor om ze tijdelijk, gedurende een periode van een jaar of twee, om te toveren in beesten. Vrouwen waar je al bang van wordt als je er alleen maar naar kijkt. Meer angst inboezemen bij de tegenstanders. Na de gouden medaille in Rio mogen ze zichzelf weer worden, zullen we dat afspreken?

Het Bavaria jurkje moest ik vrijdag gelijk weer inleveren bij mijn vriendin. Ze brabbelde over een WK voetbal, of zoiets. Ik hoorde het niet echt. Verliezen doet pijn. Bij de rugbysters, maar zeker ook bij de supporters. Ik riep geloof ik nog iets naar mijn vriendin terug over volgend jaar. Dat ik hem dan weer wil lenen.

Want volgend jaar zit ik gewoon weer op de tribune. Met mijn pletterpet. Met het geleende Bavaria jurkje. Met een enorme oranje bril en weer met al die andere oranje feestartikelen. Veel mooiere toernooien in Amsterdam bestaan er niet.

Hup, Dutch Sevens Ladies, hup.

Een gratis exemplaar van het magazine ontvangen? Bestel ‘m hier

Divers

Op glad ijs

27 maart, 2014

Voor het Topsport Amsterdam magazine zal ik ieder kwartaal een wedstrijd bezoeken en mijn licht erover laten schijnen. Deze keer: De Coolste Baan van Nederland.

Mensen lachten me uit. Ik zag ze kijken met zo’n blik van; wat een ongelooflijke prutser. Bambi op schaatsen. Ik ben er zo slecht in, maar ik wil het zo graag goed kunnen. Ik schaamde me voor mezelf. Gelukkig had ik oud-teamgenoot Joost Reijns meegenomen om me aan vast te klampen. Hij schaamde zich waarschijnlijk ook voor mij. Mee met de enige Hollander die niet kan schaatsen.

Heette ik maar Jan, Piet of Klaas. Man, wat zou ik graag in 1948 geboren zijn. Lekker elke avond ganzenborden met het hele gezin, zonder smartphones of andere poespas. Sinds de Coolste Baan van Nederland in het Olympisch Stadion lag, hunker ik naar alles wat nostalgisch is. Commercie en historie in combinatie met topsport en breedtesport. De Coolste Baan van Nederland was geen lullig side-eventje als opmaat voor het NK Sprint en het NK Allround. Werkelijk alles werd uit de kast getrokken; Ard en Keessie waren niet van de buis te slaan, Humberto Tan leek tegelijkertijd in zowel Sotsji als in het Olympisch Stadion te zijn en Frank en Ronald de Boer bleken over een uitstekende ‘pootje over’ te beschikken tijdens de uitzending van Ruud de Wild op radio 538. Voor het eerst was ik écht jaloers op de enige échte volkssport die wij in Nederland hebben.

Mijn rondjes 1.34 laag (zonder kick-finish) maakten geen indruk op de omgeving. De omgeving maakte wel een enorme indruk op mij. Ik was op historische grond rondjes aan het schaatsen. Grond waar Ajax en het Nederlands elftal legendarische wedstrijden speelden. Grond waar Johan Cruijff Feijenoorders, Portugezen en Spanjaarden gek tikte. Maar nu ook grond waar 108.000 schaatsers en bezoekers genoten van zesentwintig dagen unieke schaatservaring. Ik zie kinderen van een jaar of acht op Friese doorlopers Sven Kramertje spelen omdat hij hun grote idool is. Ze hadden hem zojuist op de grote schermen in het stadion goud zien winnen op de 5000 meter. Maar ook vrouwen van tegen de veertig trokken na tien jaar de schaatsen weer aan. Als Carien Kleibeuker op haar leeftijd een medaille kan winnen, konden zij dat toch zeker ook wel?

De Coolste Baan van Nederland moét mensen geïnspireerd hebben weer te gaan schaatsen. De sport in zijn algemeenheid had dit wel even nodig. Minder gevulde tribunes, teruglopende tv-minuten, sponsoren die dreigen te stoppen, prestatiematrixgedoe en rechtszaken voor kwalificatie helpen de sport niet vooruit. Dit evenement tijdens de Olympische Spelen dan weer wel.

Met zo’n waardeloze warme winter was de timing ook nog eens goed. Dat wist Rintje natuurlijk allang. Rintje weet alles. In Lemmer is alles nog nostalgisch en heten de mensen inderdaad nog Jan, Piet of Klaas. Maar er is één droom van Rintje die nooit uit zal komen, want wij zijn de enige.

Een Olympisch Stadion in Lemmer.

Een gratis exemplaar van het magazine ontvangen? Bestel ‘m hier

20140327-112648.jpg

In de media

Het sportweekend van… Ranomi Kromowidjojo

17 maart, 2014

Ranomi Kromowidjojo was de koningin van de Olympische Spelen in London en heeft geen introductie nodig.

Ziek
“Afgelopen weekend was een zwemwedstrijd in het Franse Amiens waar een deel van de Nederlandse zwemtop mee deed. Voor mij stond de wedstrijd ook op de planning, maar ik werd twee weken geleden ziek. Afgelopen week heb ik wel een gewone zwemweek kunnen draaien, maar ik wilde liever gewoon thuis blijven en daar goed trainen. Je moet toch een lange reis maken en drie dagen in een vol en warm zwembad zitten. Die energie investeer ik dan liever in training. Ik heb de wedstrijd wel gevolgd. Een sterk bezette wedstrijd waar wereldkampioenen Hosszu, Sjöström en Stravius ook deelnamen. De Nederlanders zwommen wel oké, nog niet super hard maar gewoon prima. Olivier Victor van der Voort, paralympisch zwemmer, zwom overigens een wereldrecord op de tweehonderd meter rugslag. Ik ken hem alleen van naam maar het schijnt echt een groot talent te zijn.”

De rug van Sven
Ranomi met een knipoog: “Zoals je weet ben ik een heel groot sportfan die alle uitslagen doorspit, haha. Nee hoor, ik weet bijna niets van andere sporten en ik volg ook bijna geen andere sporten. Ik vind het eigenlijk gewoon niet zo boeiend. Over voetbal durf ik al niets meer in het openbaar te zeggen, al ga ik binnenkort wel voetbalkennis opdoen met Pieter bij PSV. Karate vind ik leuk, en zwemmen eigenlijk ook wel. Van de Paralympische Winterspelen heb ik dan ook bijna niets meekregen, behalve dan dat Bibian Mentel goud won bij het snowboarden. Het is weinig op TV en er staan slechts mini stukjes in de krant terwijl we bij Sven Kramer elk uur op de hoogte worden gehouden hoe het met zijn rug gaat. Dat is wel een enorm groot contrast terwijl iedereen in Nederland wel heel positief staat tegenover mindervalide sporters.”

Sporttop
“Dit weekend bestaat de stichting Sporttop tien jaar. Een initiatief van Jochem Uytdehaage die randzaken voor jonge sporttalenten wil verbeteren. In mijn jeugd was ik zelf één van de talenten die aangesloten was. In het eerste jaar was Bart Veldkamp mijn mentor en een jaar later Nico Rienks. Eigenlijk had ik nooit echt problemen. In het zwemmen was alles altijd goed geregeld. Als je een blessure had werd je direct geholpen en als je last van wedstrijdspanning had kreeg je mentale begeleiding. Bij veel andere sporten is die hulp er niet altijd en daarom vind ik het fantastisch dat Sporttop dit soort talenten ondersteund. Ook leer je jezelf presenteren, omgaan met de media en staat de mentor open voor al je vragen. Later als ik groot ben wil ik ook een mentor zijn voor jonge talenten en ze helpen waar nodig. En nu maar hopen dat Jochem deze krant leest!”

Nieuws

Het sportweekend van…Eelco Sintnicolaas

24 februari, 2014

Eelco Sintnicolaas is Europees Kampioen op de meerkamp, deelnemer aan de Olympische Spelen van London en werd gisteren derde bij het verspringen op het NK.

NK Indoor
“Over twee weken is het WK indoor in Polen. Vorig jaar won ik het EK indoor in Zweden. Afgelopen weekend was het NK indoor in Apeldoorn, mijn woonplaats. Volg je het nog? Ik deed mee op twee onderdelen; de zestig meter horden en het verspringen. Mijn prestaties waren niet super, maar ik heb vorig weekend al een bijzonder weekend gehad door de kwalificatie voor Polen. Het WK indoor is het enige toernooi dat ik nog niet heb meegemaakt. Dit weekend dacht ik dat het allemaal wel vanzelf zou gaan, maar toen ik op de baan stond wilden de benen toch nog niet doen wat ik in gedachte had. De meerkamp van vorige week hakte er wel in. Ik merkte vooral bij het verspringen dat het niet vanzelf ging. De afzet kostte veel kracht en leverde een zere knie en pijnlijke enkel op. Ik wilde ook niet onnodig risico lopen, heel veel meer zat er niet in. Brons was een prima resultaat voor nu. Ik heb op het NK bewust voor de horden en het verspringen gekozen, omdat ik daar nog wat wedstrijdritme voor op wil doen. Het polsstokhoogspringen bijvoorbeeld loopt prima, dus daar hoef ik niet te veel aan te veranderen. Al had ik tijdens het verspringen door die pijntjes wel spijt dat ik niet voor het polsstokhoogspringen had gekozen, haha.”

Operatie
“Kort geleden ben ik geopereerd aan een abces op mijn bil en moest onder volledige narcose. Ik denk dat ik daar nu al wel helemaal van ben hersteld. Het vervelende was dat de wond een paar dagen open bleef, en dan kun je een paar dagen niet trainen en ben je ook bang dat er daarna bij verspringen allemaal zand in komt. De echte snelheid ontbreekt nu nog, maar die hoeft er pas in Polen weer te zijn. De technische onderdelen gaan wel perfect. Deze week zal mijn coach wat meer prikkels op sprint leggen, en dan komt het allemaal wel goed.”

Ploegenachtervolging
“Ik heb zaterdag uiteraard naar het schaatsen gekeken, maar ook naar de viermansbob van Edwin van Calker. De ploegenachtervolging bij de mannen en de vrouwen waren heel mooi, maar wel voorspelbaar. Als je meer dan de helft van alle schaatsmedailles wint, zou het wel heel erg zijn als je de ploegenachtervolging niet kunt winnen. Natuurlijk kan er altijd iets fout gaan, want de afgelopen twee Winterspelen wonnen beide ploegen geen goud. Ik heb het gekeken in de atletiekhal in Apeldoorn, waar het NK zelfs even onderbroken werd om met iedereen op groot scherm de wedstrijd te kunnen volgen.”

Nieuws

Het sportweekend van…Tessa Veldhuis

3 februari, 2014

Tessa Veldhuis (@tessaveldhuis) is speelster van de Dutch Rugby Sevens Ladies, groot sportliefhebber en verkozen tot de op twee na meest sexy sportvrouw van Nederland.

Selectie
Afgelopen donderdag hadden we met ons team, de Dutch Rugby Sevens Ladies, een persconferentie waarin de nieuwe coach Chris Lane werd gepresenteerd. Onze droom en doel is om deel te nemen aan de Olympische Spelen van Rio de Janeiro. We hebben nog twee jaar om te groeien en aan de top van de wereld te blijven. Ik ben nu geselecteerd voor de twaalfkoppige selectie. Echt super spannend want de concurrentie in Nederland begint te groeien. Vrijdag vliegen we naar Atlanta voor de World Series en daarna direct door naar Sao Paulo. Van min tien graden naar plus dertig, dat zal even een overgang zijn. Doel voor ons is een plek bij de beste acht.

De Coolste Baan van Nederland
Ik ben afgelopen weekend naar het Olympisch Stadion in Amsterdam gegaan. Daar kun je nu een maand lang schaatsen op de Coolste Baan van Nederland. Het is echt een geweldig concept. Zo’n gaaf idee dat je in het Stadion kan schaatsen. De opening was spectaculair. Alle schaatshelden waren er en het was aangekleed met leuke interviews. Ze laten mooie beelden zien en het kan niet anders dan dat dit concept de hele wereld over gaat. Of ik goed kan schaatsen? Natuurlijk, elke Hollander kan dat toch. Ik ben nét niet zo goed als Rintje Ritsma, maar ik kom in de buurt!

Marianne Vos
Wat een held is ze toch, die Marianne Vos. Ooit Twitterde ik over haar toen ze won en het maar heel klein in de krant stond dat ik het maar belachelijk vond. Ik heb dit jaar ook op haar gestemd tijdens het NOS-NOC*NSF sportgala. Zij is zo’n uitschieter, zo goed in alles wat ze doet. Ik vind niet dat het niveau te laag is. Je bedoelt net als met schaatsen, korfbal en hockey? Dat maakt echt niet uit, we zijn er gewoon de beste in! Als Nederland ergens goed in is, komt het ineens weer doordat anderen niet goed zijn. Het is gewoon knap dat Marianne op alle onderdelen zo goed is.

Sochi
Ik kijk enorm uit naar de Olympische Winterspelen. Kan ik me echt op verheugen want ik ben nogal een winter type. Mijn verwachtingen voor de Nederlandse ploeg zijn groot. We zitten alleen wel de hele periode in het buitenland. Dus even goed naar de tijden kijken wanneer wie moet. De planning staat al op de achtergrond van mijn telefoon. Snowboarden is mijn passie, al staat dat nu met rugbyen even stil. Het risico om geblesseerd te raken is te groot. Het zou een sprookje voor Edwin van Calker zijn als hij goed presteert. Vier jaar geleden durfde hij natuurlijk niet meer z’n bobslee in te stappen, een moedige beslissing. Hopelijk kan hij er nu toch nog een succesverhaal van maken.

Nieuws

Het sportweekend van… Raemon Sluiter

27 januari, 2014

Raemon Sluiter is oud-proftennisser, grappig op Twitter (@raemonsluiter) én mazzelaar dat oud-hockeyster Fatima Moreira de Melo verliefd op hem is.

Australian Open
Stanislas Wawrinka is in mijn ogen absoluut de terechte winnaar van de Australian Open. Als Nadal wél gewoon topfit geweest was, had hij hem waarschijnlijk nog steeds verslagen. Hij is zó atletisch, sterk en technisch goed dat zijn eerste Grand Slam titel er wel aan zat te komen. En als je Djokovic en Berdych pakt, kun je ook niets over de loting zeggen. Goed dat toernooidirecteur Richard Krajicek hem heeft vastgelegd voor het ABN AMRO World Tennis Tournament in Rotterdam binnenkort. Die Krajicek heeft er wel kijk op. Of hij heeft een glazen bol. De hitte in Melbourne was overigens wel extreem. De eerste week was het een paar dagen boven de veertig graden, en werden er zelfs een middag geen wedstrijden gespeeld.

Damestennis
Waar ik bij de heren het gevoel heb dat de sport wel aan z’n top zit, zit er bij de vrouwen volgens mij nog wel wat rek in. Leuk voor de nieuwe gezichten als de Canadese Bouchard, maar ik vond het ook niet echt geweldig. Als de speech van de damesfinale beter was dan het tennisniveau zegt dat natuurlijk wel wat. Al was het dan ook echt een topspeech. Wie ik kies tussen Sharapova of Ivanovic? Doe dan maar Ivanovic, die lacht tenminste vaker dan vier keer per jaar.

Feyenoord
M’n cluppie heeft het niet best gedaan dit weekend. Of ik nog vertrouwen heb? Natuurlijk, ik heb altijd vertrouwen. Of het ergens op gebaseerd is, is een tweede. Ik vrees dat het niet genoeg zal zijn voor het kampioenschap dit jaar. Het verschil tussen Utrecht-uit en de wedstrijden bij Ajax en ADO Den Haag is bizar groot. Dat zie je sowieso vaak bij teams. Hoe vaak hoor je niet: we begonnen slap aan de wedstrijd. Dat kan toch niet! Ik denk ook niet dat Koeman zal gaan bijtekenen. Laat ik het zo zeggen, ze hebben er wel veel aan gedaan deze week om hem niet bij te laten tekenen. Als hij nu weggaat kan hij via de voordeur de Kuip verlaten, hij heeft het fantastisch gedaan.

Kickboksen
Ik kan echt genieten van een kickbokswedstrijd. De sport krijgt echt weinig aandacht in Nederland, of de verkeerde aandacht. Maar zo zijn er wel meer sporten natuurlijk. Die gasten verdienen meer krediet. Ik krijg er een beetje een Gladiator gevoel van. Man tegen man, de sterkste en slimste wint. Vooral Gokhan Saki is een geweldige vechter. Explosief en technisch. Wat, moet je hem YouTuben? Schandalig. Maar altijd beter dan midden in de nacht bij hem aanbellen.

Column Leidsch Dagblad

Man Meer!

23 december, 2013

Verrek joh. Ze had gewoon gelijk. Het niveau was inderdaad niet zo best. Rare ballen, weinig fatsoenlijke schoten en mislukte lobjes. Het duurt nog wel even voordat ‘we’ weer naar de Olympische Spelen mogen.

Iefke van Belkum is de beste waterpolospeelster die we in Nederland hebben. Afgelopen zomer stopte ze bij het Nederlands team omdat ze het niet eens was met het beleid dat de bond voerde. Talenten zouden slecht worden begeleid en dit deed haar besluiten niet verder te gaan bij het Nederlands team. Ook Biurakn Hakhverdian stopte. En onlangs deed keepster Ilse van der Meijden (en opnieuw de redding van van der Meijden! Gelooft u in wonderen? Ja! Peking 2008) hetzelfde.

Tijdens de Final Four wedstrijden afgelopen weekend in Alphen aan den Rijn werd er gestreden om de KNZB-beker. Rob Geus zou er niet vrolijk van zijn geworden. Het niveau van zowel de heren als de dames viel me erg tegen. Zelf speel ik op houtje-touwtje-niveau, dus wie ben ik? Maar duidelijk was wel dat het niet al te best was. Dat gecombineerd met een gaar sfeertje en je weet dat er nog een hele grote stap gezet moet worden om weer terug aan de top te komen.

Met twee nieuwe bondscoaches aan het roer is de KNZB inmiddels een nieuwe weg ingeslagen. Soms is het natuurlijk wel lekker makkelijk om de sportbond af te zeiken. Incapabele bobo’s die er voor zichzelf zitten en geen verstand van de sport hebben. Soms terecht, soms ook niet. Is overigens niet alleen bij de zwembond zo hoor. Turners, roeiers en atleten kunnen er ook wat van. Al-tijd gesodemieter. Zelf heb ik er eigenlijk geen mening over (ik wil graag mijn startnummer behouden).

Maar is het geen teken aan de wand als de beste speelster van het veld vrij weinig meer traint? Terwijl er toch veel internationals in het water lagen. En is het geen teken aan de wand dat die beste speelster van het veld al vijf maanden zwanger is? Nee, dat is het dus niet. Betrapt! Ik begreep dat wel. Waterpolo is namelijk zo ongeveer de hardste sport die er bestaat. Krabben, knijpen en schoppen is eerder regel dan uitzondering. En zeg nou zelf, ga jij een zwangere vrouw krabben, knijpen of schoppen? Ga jij een zwangere vrouw pijn doen?

Heel slim juist van Iefke en haar coach. Geen tegenstander die haar meer wil aanvallen. En met zoveel ruimte weet zij heus wel raad. Ze zit natuurlijk al een paar jaartjes op waterpolo. Het team van Iefke won dan ook gewoon. Maar ja, dat was ook niet zo moeilijk.

Ze spelen al vijf maanden met een man meer.

20131223-123121.jpg

Column Leidsch Dagblad

Dolf de Bouwer

16 december, 2013

Soms zit hij in zo’n rokerig shag-hok. ‘s Ochtends om half zeven op de zaak voor een bak lauwe koffie met melkpoeder. Er hangen posters van Tatjana uit 1994 aan de muur. Hij vraagt zich af wat hij hier in hemelsnaam aan het doen is. Waarom is die verdomde sportwereld soms zo oneerlijk?

Dolf van der Wal heeft zich afgelopen weekend gekwalificeerd voor de Olympische Winterspelen, begin volgend jaar in Sochi. Dolf is de beste mannelijke Nederlandse snowboarder die er is. Grabs, spins, slides en stalls, hij draait er z’n hand niet voor om. Het liefst zou hij de hele dag in de sneeuw staan, net zoals zijn concurrenten doen. Paar trucjes oefenen, chickies checken (snelle jongens hoor, die snowboarders), Wiener Schnitzeltje bestellen en weer de halfpipe op.

Maar in plaats van hard werken op de halfpipe, is Dolf de hele dag bezig met ander soort pijpen. Regenpijpen, afvoerpijpen, gaspijpen, rioolpijpen en CV-pijpen. Gek wordt hij ervan. Hij is dus een Olympische sporter, maar toen NOC*NSF de geldkraan dichtdraaide was hij genoodzaakt te werken in de bouw. Geen A-status meer. Drie dagen per week. Drie dagen per week die hij liever zou besteden aan trainingsarbeid en de rust daar omheen. In plaats daarvan moet hij zijn knieën en rug naar de mallemoeren helpen om zijn sport te kunnen bekostigen. Hij heeft het er voor over, maar hij heeft eigenlijk ook geen andere keuze.

Dolf krijgt een sms’je binnen. Hij hoopt dat het van z’n trainer is met het verlossende woord dat hij zich weer volledig mag toeleggen op het snowboarden. In plaats daarvan was het sms’je van zijn collega met een foto van de bilnaad van een andere collega. Lachen joh, denk hij. Ik wil gewoon sporten. Toch is het tekenend voor de mentaliteit van een topsporter die een droom heeft. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het zoals het gaat. Er leiden meer wegen naar Rome. Maar dit is duidelijk niet de meest optimale.

Eigenlijk had hij ook wel op een telefoontje van het PowNews gehoopt. In gesprek met de sjeik. Hij zou zijn naam veranderen om niet meer in de bouw te hoeven werken. Hij zou zijn vrouwelijke supporters laten weigeren om niet meer in de bouw te hoeven werken. Hij zou zelfs van vriendin veranderen als de sjeik dat wenste. Als hij maar nooit meer als bouwvakker door het leven hoefde te gaan. Geen eer aan te behalen natuurlijk.

Nu hij naar Sochi mag zal hij vast weer een inkomen krijgen. Terwijl dat juist het punt waar financiers makkelijker te vinden zijn. Een financiële tegemoetkoming is vooral vlak vóór je topprestaties neerzet gewenst. Maar één ding weet Dolf nu zeker.

Voorlopig geen koffie met melkpoeder meer.

20131216-103253.jpg